LEVEND HUIS
Elke week komen de spelers van Muylenberg samen met Stefan Perceval. Stefan heeft zijn eigen manier om met deze spelers om te gaan: iets onbehouwen tussen een delicate vrijpostigheid en een ongepolijste verfijning. Dat is eigen aan zijn temperament en werkt wonderwel, vermoedelijk omdat er onderliggend een universeler uitgangspunt is: hij erkent hen als autonome spelers.
“De souvereiniteit van de speler” is niet een oude, klassieke leerstelling van Herman Teirlinck die exclusief voor professionele acteurs geldt. Hier, bij deze spelers met de meest zichtbare handicaps, krijgt dat oude principe een urgente opstoot aan betekenis.
Het einddoel is uiteraard een voorstelling: een afgewerkte gebeurtenis waar ieders verhaal en vakmanschap in wordt samengebracht, en waar we samen naar toe werken. Maar de weg daar naartoe is even belangrijk als de bestemming; een LEVEND HUIS.